Меңіне қыздың ғашықпын…

 Сезім, от ойнар көзінен ғашықтың,
Меңді періштем өзіңе асықтым.
Миықтан күліп, жүзі нұр шашқан,
Сүйкімді қыздың меңіне ғашықпын…
 
Алшы еркем менен қалағаныңды,
Ашылған ба сірә жаңадан гүлі.
Керек пе жаным, ала қой менен,
Жанымнан да артық Қарағандыны.
 
Күн батып еркем, таңы атады ма,
Бұлыңғыр сенсіз қала таңы да.
Қолымда болса кетер едім мен,
Меңіңе байлап Сары-Арқамды да.
 
Жанарыңнан аққан жасыңды тыйғын,
Сұлулығыңа еркем, басымды идім.
Аз десең бәрін, меңіңе сенің,
Қарқаралы өзенін, тасын да қыйдым.
 
Қыс пенен көктем, қара күзді де ал,
Тоңдыра алмайды аяз бен ызғар.
Себебі менің жүрегімнің иесі,
Сүйкімді періште, меңді бір қыз бар…

Бектас Бақытұлы Жұман