Бұқар жырауша

 «Қазақ» деген ел едік,
Бөріге өзін теңеген.
Бабаларым көреген,
Балаларың төреден.
Сары-арқа сайын даламды,
Күйіменен бөлеген.
Арын сатпаған — Қыз — Жібек,
Арын сақтаған Төлеген.
Әлімсақтан бұл қазақ,
Қорықпаған жебеден.
Зорықпаған көбеден.
Айдаһардың отын өшіріп,
Аюларды көшіріп,
Жетіліп өсіп, көгерген,
Алтын діңгеңті бөренем,
Құрыш, болаттай өр ел ең.
Жылатпаған жетімін,
Қаңғыртпаған жесірін,
Қайран қазақ көңілі,
Кең жайлау еді көнеден.
Қара жер, қатын, баласын,
Сатпаған менің алашым,
Жарлық түссе де «төбеден».
Сол қазақтың қайтаршы,
Шаң-шаң болып шаң басқан,
Көңілін шер, зар басқан,
Тектілігін, болмысын,
Тауып алып «сөреден».
«Қазақ» деген ел едік,
Бір Алласына бас ұрған,
Екі дүниесінде асыл жан,
Үш жүзіде асылдан,
Төрт құбыласы теңесіп,
Бес қаруын асынған,
Бес парызын асырған,
Алты алашын ардақтап,
Жеті қазынасын жеткізген.
Сегіз серісін көтеріп,
Тоғыз құмалағын өткізген,
Адаспаған текті ізден,
Шықты талай «Бек» бізден.
«Қазақ» деген ер едік,
Түйенің өсіп қомында,
Найза ұстаған қолына.
Жерінде сейіл құрмаған,
Кесе-көлденең тұрмаған,
Атжалманың мен аждаһаң,
Қабанбайлардың жолына.
Науырызбайларым туылған,
Шүршіттердің сорына.
Баһадүр Бөгенбайларым,
Сайлап сауыт-сайманын,
Қасқырлығын танытып,
Қадам сайын қақпан болса да,
Еш уақытта түспеген,
Қарызбен толған орына,
Бодандықтың торына.
Заманым сол болған да,
Адамым сол болған да,
Тұншықтырып тастар ма ед (і)?
Әлгі «бай» адамды,
Екі сиырдың боғына.
Ешкім келіп тиісе алмас,
Мойынама бекіген,
Тәңірдің жұмыр добына.
Дарымайды кеудеме,
Бекежанның оғы да.
Жылқы мінезді текті ұлым,
Қойдың «иісі» сіңіпті,
Жамылып жүрген тоныңа.
Ақыл айтар халыққа,
Келтіретін қалыпқа,
Бұқарлардың жоғыда…

Бектас Бақытұлы Жұман